Een donkere schaduw valt over een zonovergoten Koninginnedag. Een ongeluk, een aanslag? De exacte toedracht is nog niet bekend. Een lijkauto rijdt voor. Onheilsbode.
Het publiek staat drie, vier, vijf rijen dik. Tienduizenden mensen verdringen zich om een glimp op te vangen van de koninklijke familie. De stemming zit er goed in. Gezwaai, gelach, gewuif. Een open bus met de koninklijke gasten rijdt voorbij. De voorjaarszon brandt lekker.
Volstrekt onverwacht komt een zwarte Suzuki Swift vanaf de Jachtlaan met hoge snelheid aanrijden. De auto boort zich in het publiek, ramt de dranghekken en komt tegen de Naald tot stilstand. Paniek, geschreeuw, gehuil. De situatie is onbeschrijfelijk. Mensen rennen weg, overhaast, geschrokken. Anderen blijven roerloos liggen.
Willemien van de Ridder ziet het vlak voor haar ogen gebeuren. „Je weet niet wat je overkomt. Het had het idee dat ik in een film zat”, vertelt ze aangeslagen, nog natrillend van schrik. „De auto kwam met versplinterde ramen op hoge snelheid aanrijden en knalde hard tegen de Naald.”
Ook de koninklijke familie kijkt ziet het voor haar ogen gebeuren. De koninklijke familie springt op. Verschrikt kijken de gasten vanuit de open bus naar het gebeuren. De bus rijdt door.
„Ik had het idee hier ben ik niet veilig meer.” Ze heeft snel een foto van het wrak gemaakt. „Het was verschrikkelijk. Niet te geloven. Dit slaat nergens op.” Snel gaat ze op zoek naar familieleden. „Ik had behoefte aan steun, moest m’n verhaal kwijt. Ik stond te trillen over m’n hele lijf. Dat heeft een hele poos geduurd.”
De hulpverlening komt snel op gang. Ambulances en brandweerauto’s komen met hoge snelheid aangereden. De inzittende van de rampauto leeft nog. De man krijgt eerst hulp verleend. Zijn nek wordt gestabiliseerd. Even later vertrekt de dader in een ambulance naar een ziekenhuis. „Hij is aangehouden”, zegt een agent grimmig.
Iets verderop het kruispunt Jachtlaan, Loolaan en Zwolseweg buigen hulpverleners zich over andere gewonden. Iemand houdt een infuus vast. Ambulancepersoneel reanimeert verschillende slachtoffers. Een ambulance zet zich even later met gillende sirene in beweging. Motoragenten begeleiden het gewondentransport door de volle straten van Apeldoorn.
De stemming op de ramplocatie is bedrukt. Organisatoren met vrolijke oranjehoeden overleggen met ernstige gezichten over de ontstane situatie. Wrang contrast. „Alle festiviteiten worden afgelast”, laat de voorzitter van het organiserend comité weten. Het geplande defilé van de middag gaat niet meer door.
De politie arriveert met een speciale snuf de hond, om de auto te onderzoeken op eventuele explosieven. De hectiek is groot. De beelden van het ongeluk of de aanslag flitsen de wereld over. Agenten manen het publiek te vertrekken. In een mum van tijd is de Loolaan schoongeveegd. Tien‑, twintigduizend mensen moeten vertrekken.
Dan verschijnt een zwarte lijkauto op de plaats des onheils. Een duidelijker bewijs van dodelijke slachtoffers is haast niet denkbaar. Een man en een vrouw in stemmig zwart wachten op de dingen die komen gaan. De organisatie beslist anders. „We voeren de dodelijke slachtoffers niet per lijkauto af, maar in ambulances”, laat een woordvoerder van de organisatie weten.
