Bedrogen Esther slikte bittere pil

Als een samenwonend stel na korte of langere tijd gezinsuitbreiding verwacht, geeft dat meestal reden tot vreugde. De geboorte van de kleine Noa brengt in de relatie tussen Shaikh en Esther echter heel wat teweeg.

Noa komt al ter wereld na een zwangerschap van nog maar dertig weken en belandt geruime tijd op de intensive care, in een couveuse. Esther krijgt daardoor heel wat te verwerken, ook omdat ze voor de komst van Noa twee miskramen heeft gehad. Nog groter is de schok als Shaikh haar na de geboorte te verstaan geeft dat hij haar gaat verlaten. Als Esther er kort daarna achter komt dat ze is bedrogen, is de chaos compleet.

Shaikh blijkt niet de vrijgezel voor wie hij zich uitgaf, maar een getrouwde man die Esther en zijn echtgenote een rad voor ogen heeft gedraaid. De ware reden om Esther te verlaten, is gelegen in het feit dat zijn vrouw het bedrog heeft ontdekt en hem tot een keus dwingt. Daarop hakt hij de knoop door: Esther en Noa moeten maar zien hoe ze het redden. Hij maakt een nieuwe start, met zijn wettige vrouw.

Korte tijd later doet Esther op het politiebureau aangifte tegen Shaikh, haar voormalige minnaar. Niet vanwege het liefdesbedrog, ze beschuldigt hem van poging tot moord op de kleine Noa.

„Vorige week ontdekte ik in mijn keukenkastje acht strippen met Misoprosttabletten”, vertelt Esther tegen de agent die haar verklaring opneemt. Misoprosttabletten zijn medicijnen die kunnen leiden tot een risicovolle vroeggeboorte bij inname gedurende een zwangerschap. Esther vervolgt: „Aan de lege plekken in de strippen kon ik zien dat de voorraad was aangebroken. Toen vielen de puzzelstukjes eindelijk op de goede plek. Een kind zou het voor Shaikh nog lastiger maken zijn dubbelspel te blijven spelen. Hij moet kort voor Noa’s vroege geboorte een aantal tabletten in mijn glas hebben gedaan in een poging tot moord.”

Gerechtelijk vooronderzoek wijst uit dat Shaikh de pillen via internet vanaf zijn privéadres heeft besteld en dat ze daar, nadat hij de tabletten met zijn creditcard betaalde, ook zijn afgeleverd. Voor justitie is die bevinding, samen met Esthers aangifte, voldoende om hem in de boeien te slaan. Een paar maanden later staat hij terecht voor de strafrechter in Den Haag.

Officier van justitie A. F. Baas is duidelijk niet zeker van zijn zaak. Primair legt hij Shaikh poging tot moord ten laste. Kan dat niet worden bewezen, dan luidt de tenlastelegging: poging tot zware mishandeling. Valt ook dat niet aan te tonen, dan blijft als allerlaatste, sterk afgezwakte beschuldiging over: het voorbereiden van een handeling die kan leiden tot zware mishandeling. Pas tijdens de terechtzitting moet maar blijken welke van deze aanklachten het redt.

De eerste twee niet, zo blijkt al spoedig. Esthers gynaecoloog, opgeroepen als getuige-deskundige, verklaart tijdens de bevalling niets ongewoons te hebben gemerkt. Hij zegt verder dat Misoprost wel weeën kan oproepen en versterken, maar geen rechtstreekse, giftige uitwerking heeft op een ongeboren baby. Bovendien, een opeenvolging van twee miskramen en dan een vroeggeboorte heeft hij in zijn lange loopbaan wel vaker gezien.

Direct bewijs dat Shaikh de pillen in het glas van Esther stopte, ontbreekt eveneens. Zodoende blijft slechts de lichtste beschuldiging over: het met een vooropgezet doel, namelijk moord, bestellen van de pillen, oftewel: de strafbare voorbereidingshandeling.

Op dat moment ruikt Shaikhs advocaat zijn kans. „Waarom”, zo betoogt hij luidkeels, „zou de rechter geloof hechten aan Esthers verklaring? Is het niet minstens zo aannemelijk dat beiden de zwangerschap niet zagen zitten, de vrucht wilden doden en daartoe gezamenlijk de Misoprost hebben besteld? „En”, vervolgt hij, „zou Esthers aangifte geen wraakactie zijn, die zij pas beraamde nadat Shaikh haar verliet?”

Twee weken na de zitting komt de rechtbank tot de slotsom dat deze gang van zaken inderdaad niet valt uit te sluiten. Gevolg: Shaikh gaat vrijuit; Esther en Noa moeten samen verder, een onzekere toekomst tegemoet.