Leesmoeder

Bari, dat is een afgelegen, ontoegankelijk dorpje in het centrale bergland van Papoea. Wat valt daar voor een westerling nog op te steken? Niets, zou je denken. Maar kijk dan eens naar deze moeder met haar kindje. Zie haar daar zitten, zorgvuldig letterkaartjes rangschikkend. Als oudste leerling van het lees- en schrijfklasje houdt ze zich een beetje afzijdig van de anderen, die zes, acht of negen jaar oud zijn. Maar ze blijft komen.

Daar is moed voor nodig, want de meeste vrouwen van Bari trekken ’s ochtends het bos in om te doen wat vrouwen hier altijd al doen: de groentetuinen bewerken, sago kloppen, zoete aardappelen rooien of hout sprokkelen. Daar worden hun kinderen groter van, maar niet wijzer. En ook daarom is het zo geweldig wat deze vrouw doet. Want die kaartjes met letters vormen wel de toegang tot een menswaardiger leven voor haarzelf en haar kinderen. Maar het mooiste is misschien wel dat deze doorzetter het geestelijk welzijn van haar kinderen op het oog heeft. Want lezen wordt straks voorlezen uit de Bijbel, en hen zo bevrijden uit de wereld van onwetendheid, bijgeloof en van angst.

Het is deze vastberaden zorg van een moeder voor haar kroost waar wij westerlingen nog wat van kunnen leren. Want zijn wij niet behoorlijk de weg kwijt als het gaat om de taak van een moeder? Ze bungelt er vaak maar een beetje bij, en er is bij ons al helemaal geen eer mee te behalen. Maar hier fonkelt het nog: het kostbare goed van moederzorg.