24-07-2009 19:41
| gewijzigd 24-07-2009 20:32
| Prof. dr. M. J. Paul
Op uitnodiging van dr. T. Mortenson, als onderzoeker verbonden aan de Amerikaanse organisatie "Answers in Genesis", was prof. dr. M. J. Paul met 23 andere genodigden op bezoek bij het scheppingsmuseum in Petersburg, dichtbij Cincinnati. Onder leiding van dr. Andrew Snelling en andere Bijbelgetrouwe wetenschappers maakten ze een meerdaagse raftingtocht door de Grand Canyon, waarbij de geologische geschiedenis van het gebied in het licht van de Bijbelse beschrijving in Genesis 1 tot 11 werd bestudeerd. Dr. Paul is docent Oude Testament aan de Christelijke Hogeschool Ede en hoogleraar aan de Evangelische Theologische Faculteit in Heverlee (België). Hij maakte voor het Reformatorisch Dagblad een verslag van deze reis.
Onze gids Tom Vail, die al 30 jaar in de Grand Canyon werkt, heeft jarenlang het gedachtegoed van de evolutie onderwezen, maar vindt nu een verklaring vanuit de zondvloed veel aannemelijker. Diverse deelnemers hingen andere visies aan, zoals het theïstisch evolutionisme. Terwijl in openbare discussies de tegenstellingen meestal toenemen, was dit een ideale gelegenheid om vrij met elkaar van gedachten te wisselen.
De Colorado is in het algemeen tamelijk rustig, maar er zijn ook pittige stroomversnellingen: Soms kwamen er flinke golven over de rubberboten heen. Maar met een temperatuur van ruim 40 graden Celsius is dat verfrissend en we droogden dan ook weer snel op.
Alle nachten hebben we op een strandje in de open lucht geslapen met een ongelooflijk mooie sterrenhemel. Dat gaf een diep besef van Gods grootheid. Elke dag waren er Bijbelstudies en lezingen door de stafleden.
Het varen werd meermalen onderbroken voor een beklimming van de rotsen om bijzondere rotsformaties en fossielen te bezien, of om verfrissing te zoeken bij een waterval.
Na een week en bijna 300 kilometer stroomafwaarts varen, werden we met een helikopter uit de canyon gehaald en naar een boerderij gebracht. Een vliegtuigje bracht ons vervolgens naar de bewoonde wereld.
Geologie
Dr. Andrew Snelling, een geoloog uit Australië, doet al jaren onderzoek in de Grand Canyon. De gangbare opvatting is dat de Coloradorivier deze grote rotskloof uitgesleten heeft. Snelling voert echter tal van tegenargumenten aan.
Zo ligt de oorsprong van de rivier lager dan het plateau waardoor de rivier gaat; zijn diverse canyons in een verkeerde richting uitgesleten; ook is de canyon op bepaalde plaatsen wel 27 kilometer breed. Een verklaring met een zeer grote catastrofe, zoals de zondvloed, is veel aannemelijker.
De onderste rotslagen komen schuin uit de aarde, maar zijn horizontaal afgevlakt; daarop liggen honderden meters sedimentrotsen – rotsen die gevormd zijn door bezinken van sediment. In de onderste rotsen zijn geen fossielen te vinden, in de sedimentlagen echter wel. Snelling acht het aannemelijk dat de onderste rotsen gevormd zijn bij de schepping en later opgestuwd.
Volgens de gangbare verklaring is de vorming van de sedimentrotsen een proces geweest van miljoenen jaren en ontbreekt een periode van ongeveer een miljoen jaar tussen de onderste rotsen en het sediment. Het is echter opmerkelijk dat de aansluiting van de rotslagen perfect is en geen enkel spoor van erosie vertoont.
Op grond van een recente vulkaanuitbarsting in St. Helens (1980) is duidelijk dat de honderden meters sediment gemakkelijk binnen het tijdsbestek van een jaar afgezet kunnen worden en dat in korte tijd in het zachte gesteente een grote canyon gesleten kan worden. Daarnaast gaven de gebruikelijke dateringmethoden op basis van radioactief verval afwijkende uitkomsten.
Uit diverse gebogen steenlagen en verzamelingen fossielen is duidelijk dat het water met veel geweld door de Grand Canyon gestroomd heeft. Zo is dit rotsgebied een teken van Gods schepping, maar ook van Zijn toorn en de vernietiging van de wereld, waarbij miljarden dieren omgekomen zijn. Deze indrukwekkende natuurlijke kathedraal is dan ook één grote begraafplaats.
Zondvloed
Op de heenweg in het vliegtuig las ik opnieuw het boek over de zondvloed van het echtpaar Tollmann, geologen bij de universiteit van Wenen. In dat boek nemen de auteurs afstand van het christelijk geloof. Ze schrijven echter wel dat er over de gehele aarde zo veel overleveringen zijn over een grote, vernietigende vloed, en achten het aannemelijk dat er een wereldwijze zondvloed heeft bestaan. Die kan volgens hen veroorzaakt zijn door de inslag van een meteoriet.
In hun boek leveren de auteurs forse kritiek op de gangbare geologie, die volgens hen anderhalve eeuw gedomineerd is door het uniformitarianisme. Daarmee doelen zij op de benadering dat alles in de geschiedenis geleidelijk en uniform is verlopen. Op grond hiervan moeten overstromingen en gesteentevorming miljoenen jaren geduurd hebben, want wij nemen slechts langzame processen waar.
De laatste jaren is er echter steeds meer oog voor het catastrofisme: grote catastrofes kunnen het aanzien van de aarde in korte tijd wijzigen. Derek Ager, een Engelse geoloog, geeft zelfs aan dat de geologie anderhalve eeuw „gehersenspoeld” is door het uniformitarianisme. Het is opmerkelijk dat de laatste jaren enige Amerikaanse geleerden veronderstellen dat een enorm meer een groot deel van Amerika bedekte en dat door een dambreuk de Grand Canyon vrij snel is uitgesleten.
Voor mij is het duidelijk dat de beschrijving in het boek Genesis een wereldwijde zondvloed bedoelt, en niet slechts in een regio in het Midden-Oosten. Bij een beperkte vloed hadden Noach en zijn gezin beter kunnen vluchten.
Ook het Nieuwe Testament geeft in 2 Petrus 2:5 en 3:6 aan dat de gehele wereld bedoeld is. Wanneer dit zo is, kan verwacht worden dat de gevolgen in de Grand Canyon eveneens zichtbaar zijn.
Er zijn echter ook christelijke geologen die dit bestrijden. Donald Prothero schrijft in een recent boek op een sarcastische manier over het onwetenschappelijke creationisme dat de Grand Canyon vanuit de zondvloed wil verklaren.
Ik had fotokopieën meegenomen en heb die aan dr. Snelling voorgelegd. Deze had echter weinig moeite om aan te geven dat Prothero verouderde literatuur citeert en veel fouten maakt in zijn redenering. Het creationisme heeft de laatste jaren grote vorderingen gemaakt en is minder simplistisch dan een halve eeuw geleden soms het geval was.
Hoe verder?
Het vele onderwijs in de geologie dat wij deze week ontvingen, maakt duidelijk dat de geologie als historische wetenschap tal van onzekerheden bevat. Een dergelijke wetenschap berust in sterkte mate op veronderstellingen, veel meer dan bij de natuurwetenschappen het geval is. Bij herhaalbare proeven is meer zekerheid te bereiken dan bij de reconstructie van gebeurtenissen uit het verleden.
Dat doet mij sterk denken aan de geschiedenis van de Bijbeluitleg: moeten we alles zo natuurlijk mogelijk verklaren of mogen we Gods ingrijpen en openbaring aannemen?
In de afgelopen periode is er in Nederland flink gediscussieerd over het thema schepping en evolutie. Er zijn onder ons vooraanstaande christenen die proberen beide thema’s met elkaar in overeenstemming te brengen: God kan het proces van evolutie gebruikt hebben om de schepping tot stand te brengen.
Meermalen bleek mij hun oprechte bezorgdheid om mensen bij de kerk te houden. Het creationisme werpt volgens hen onnodige barrières op, vervreemdt zich van de gangbare wetenschap en bevordert de kerkverlating.
Daartegenover –zo stellen zij– kun je dan in God als Schepper geloven en toch wetenschappelijk bezig zijn. Deze benadering was ook bij diverse Canyongangers aanwezig.
Hun intentie wil ik zonder meer waarderen, maar deze week ben ik gesterkt in de overtuiging dat deze benadering slechts op korte termijn winst oplevert. De enige mogelijkheid om Schrift en wetenschap zo te combineren, is een grote waardering voor de gangbare wetenschap en een reductie van de beschrijving in Genesis 1 tot 11 en gedeelten in het Nieuwe Testament.
Op de langere termijn lijkt mij deze reductionistische benadering schadelijk voor de kerk: de inspiratieleer van de Schrift moet aangepast worden.
Bovendien heeft een te positieve aanvaarding van de huidige wetenschap nog meer consequenties. Reeds in mijn studententijd heb ik in gesprekken met prof. dr. H. Berkhof gemerkt wat de gevolgen zijn, zoals ook blijkt uit zijn boek ”Christelijk geloof”: talrijke zaken behoren niet meer tot de kern van de openbaring, maar zijn toenmalige vormgeving van de boodschap. We doen er echter beter aan uit te gaan van het volledige gezag van de Schrift, over het heil en over de geschiedenis.
Museum belicht Gods scheppingswerk
Dicht bij het vliegveld van Cincinnati (Kentucky) is het ”Creation Museum” te vinden, een museum van ”Answers in Genesis” dat Gods schepping volgens de Bijbel centraal stelt en zich richt tegen de evolutietheorie. Het is een hightechmuseum, vol animaties, zoals bewegende dinosauriërs en sprekende nagemaakte mensen. Veel videoschermen met korte presentaties verduidelijken de aanschouwelijk gemaakte Bijbelverhalen.
In een schitterend planetarium wordt de sterrenwereld getoond en beschreven met de bedoeling te wijzen op de Maker. Het museum presenteert de Bijbel als gezaghebbend op alle terreinen van het leven en roept op om Christus te geloven.
Het museum is –na veel tegenwerking– in mei 2007 geopend en heeft sindsdien ruim 750.000 bezoekers ontvangen. Er is een winkel met een uitgebreid assortiment boeken en speelgoed, bedoeld om volwassen en jongeren vertrouwd te maken met de overtuiging dat God de wereld gemaakt heeft.
Een van de laatste publicaties heet ”Already gone” en is een verslag van een onderzoek naar de relatie tussen kerkverlating en geloof in de evolutietheorie.
Wie als Nederlander het museum bezoekt, moet beseffen dat de uitstraling sterk Amerikaans is. Voor meer informatie: www.CreationMuseum.org en www.answersingenesis.org.
