Uit de verschillende reacties blijkt dat in pastorale contacten meer dan eens wordt gewezen op christelijke hulpverlening rond homofilie. Een vrouw die ook na een hulpverleningstraject met haar lesbische gevoelens bleef kampen, noemt de wijze waarop kerkmensen reageerden „vriendelijk, maar streng.” Ze zegt vanuit haar kerk naar Different te zijn „gestuurd”, maar daarbij uiteindelijk geen baat te hebben gehad.
Omdat ze zelf graag wilde veranderen, ging deze vrouw een heteroseksuele relatie aan. „Maar gelukkig is die na een maand of negen gestopt. En ik ben gestopt met het streven naar verandering. Heb mezelf geaccepteerd, en dat was tegen het zere been van de gemeente. En nu ik zelf achter een relatie sta, is het helemaal klaar daar”, aldus de vrouw, die in haar gemeente geen leidinggevende taken meer mag verrichten.
Een andere deelnemer aan de enquête noemt de reactie vanuit de kerk op zijn homofiele gevoelens in eerste instantie „oké.” Daarbij werd meteen duidelijk gesteld dat „praktiseren not done” is. „Toen ik uiteindelijk toch een relatie kreeg, vlogen de Bijbelteksten me om de oren. ’t Maakte me boos, opstandig, verdrietig, maar er was geen ruimte voor die emoties. Als ik wilde strijden tegen mijn gevoelens kon ik op steun rekenen. Vanaf het moment dat ik koos voor een relatie, was dat eigenlijk subiet afgelopen.”
Een deel van de respondenten stapte over naar een andere kerk omdat daar meer ruimte zou zijn voor de eigen opvatting over homoseksualiteit. Daarentegen maakten anderen bewust de keuze in hun eigen kerk te blijven.
Zo geeft een ondervraagde uit de Gereformeerde Gemeenten aan in zijn kerk te blijven omdat hij daar door God geplaatst is. Een ander zegt: „Ondanks mijn ontrouw is God altijd aan mij trouw gebleven. Waarom zou ik Hem dan verlaten? Hij weet wat het beste voor mij is.”
„Ondanks de gebreken van de kerk is er geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om weg te gaan”, zegt een lid van de Hersteld Hervormde Kerk. „Juist het geloof kan soms zo veel betekenen in je strijd met je anders zijn.” Een lid van hetzelfde kerkverband merkt op: „Ik voel me thuis onder de prediking en in m’n gemeente. (…) Daarbij zie ik het zo dat ik geen relatie kan aangaan. In andere kerken (…) wordt dat getolereerd en goedgepraat.”
In een aantal gevallen is er (nog) geen sprake geweest van pastorale gesprekken. „Daar zijn de drempels in de gemeente wat te groot voor”, merkt iemand op. „Ook al zal ik waarschijnlijk niet afgewezen worden, gesprekken met een ouderling of predikant zijn voor mij voorlopig geen optie. De kerkenraad heeft over dit onderwerp nog nooit nagedacht, weet ik eigenlijk wel zeker.”
