Het synodebestuur belegt de komende maanden elf hoorzittingen met organisaties die zich betrokken weten bij Israël en de Palestijnen. In april neemt de generale synode van de PKN een besluit over de positie van de kerk ten aanzien van het Israëlisch-Palestijns-Arabisch conflict.
Hoewel de hoorzittingen met de diverse organisaties niet openbaar zijn, maakte Christenen voor Israël gisteren wel zijn reactie op de nota van de Protestantse Kerk over het Israëlisch-Palestijns-Arabisch conflict, de zogenoemde IPA-nota, openbaar.
CvI uit in eerste instantie haar waardering voor de nota, omdat „op een goede wijze” Israël getypeerd wordt als een volk dat door God uitverkoren is. Ook de duidelijke afwijzing van de vervangingstheologie, het antisemitisme en de nadruk op de verbondenheid van het volk met het land kan haar goedkeuring wegdragen. De organisatie is echter teleurgesteld „dat dit spreken over Israël niet voluit vertaald wordt in daadwerkelijke steun voor de aanspraken van het Joodse volk op het Beloofde Land.”
Volgens CvI loopt de PKN, door Israël allereerst te beschouwen als een nationale entiteit, het gevaar het geheim van Israël te vergeten, namelijk dat het ontstaan is, gedragen wordt en toekomst heeft bij de gratie van de trouw van God en de vervulling van Zijn Woord. De kerk onderscheidt zich in haar spreken, aldus de pro-Israëlorganisatie, niet voldoende van het spreken van de wereld die het bestaansrecht van Israël vooral fundeert in het internationale volkenrecht. „Waar de volkerenwereld niet gevoed wordt door het Woord van God, zou de kerk dat wel moeten doen. Een wereld die van God vervreemd is, kan geen hoeder van Israël zijn,” aldus CvI.
De bespreking van de rol van de islam in het conflict is volgens CvI te mager. „Het rapport mist de geweldige dreiging die uitgaat van de volken die Israël omringen en ook het werkelijke doel van de Palestijnse strijd. Wat de visie van de Hamas is, is wel duidelijk, maar ook de Palestijnse Autoriteit (PA) weigert Israël te erkennen als volk. Het is ”wishful thinking” om te denken dat het bestaan van een eigen Palestijnse staat naast Israël vrede betekent. Dat is de eigen traditie van tolerantie inlezen in de islam.”
Met nadruk wijst het rapport van de PKN op de verslechterde positie van de Arabische christenen. Volgens CvI heeft dit echter „niets met de zogenaamde Israëlische bezetting te maken. De emigratie van Arabische christenen is niet iets van de laatste jaren, maar is al meer dan honderd jaar oud. Maar wel bereiken ons nu voortdurend berichten van verdrukking uit de zogenaamde Palestijnse gebieden. Juist daar waar de PA en Hamas domineren, is er een grote onverdraagzaamheid jegens het christendom die gevoed wordt door de islam. De situatie van christenen in de door PA gecontroleerde gebieden is schrijnend. Bedreigingen met de dood zijn aan de orde van de dag.”
CvI vraagt van de Protestantse Kerk dat zij zich uitspreekt „voor de ondeelbaarheid van het Beloofde Land, als erfdeel dat God aan Israël geschonken heeft. Dat zij haar verbondenheid met Israël toont in een duidelijk diaconaal handelen. Voorts dat zij zich verbindt met de Arabische christenen die de zegening van Israël in hun hart dragen.”
