01-05-2009 21:54
| gewijzigd 01-05-2009 23:29
| Wim van Egdom
Als de bijeenkomst, onder leiding van de protestantse predikant ds. R. Visser en de rooms-katholieke priester H. Zemann, om acht uur begint, is de Grote Kerk beneden op enkele plaatsen na helemaal gevuld. Voor de preekstoel branden op de avondmaalstafel honderden kaarsjes. Aangestoken door mensen die donderdag en vrijdag in deze kerk, waar de verbondenheid met het Koninklijk Huis letterlijk tastbaar is, probeerden troost te vinden. „Vergeet niet dat wij mensen de taal van God zijn”, aldus ds. Visser.
De bijeenkomst vrijdagavond, geregistreerd door negen tv-camera’s en bijgewoond door talloze fotografen en journalisten, wordt geopend met gebed. Schriftlezingen zijn er uit Habakuk 3 en uit Prediker 3. „Alles heeft een bestemde tijd, zegt de schrijver van het Spreukenboek. Dat hebben we gisteren hier pijnlijk ervaren. Het begon zo feestelijk en ineens was daar het verdriet. Nu is het de tijd om het verdriet te delen en te helen. Om ons aan elkaar op te trekken”, aldus ds. Visser.
Het moment van stilte kondigt de predikant van de Loolaankerk aan met een verwijzing naar Elia. „Misschien ontdekt u in de stilte ook iets van de God van de Schrift.”
Het Apeldoornse Bachkoor heeft zich opgesteld op een van de twee galerijen en zingt Psalm 42 in de nieuwe berijming.
Na de voorbeden en het gezamenlijk gebeden Onze Vader is er nog een tweede keer samenzang. Niet iedereen zingt mee. Hier rinkelt een mobieltje. Ginds schuiven snel weer drie mensen uit de banken richting de deur. Anderen komen juist later binnen en volgen de bijeenkomst staande.
Na de gezamenlijk uitgesproken zegen, verzoekt de predikant de aanwezigen het eerste en zesde couplet van het Wilhelmus te zingen. „Omdat de gebeurtenissen van gisteren ons nog weer meer aan ons vorstenhuis verbonden hebben.” Als het orgel de nationale hymne inzet, zingt wel iedereen mee.
Ds. Visser: „En u hoeft nu niet weg. U mag hier blijven en met ons uw verdriet en gevoel delen. Dit gebouw wil ook uw huis zijn.”
