Bezoek ook andere websites van de Erdee Media Groep
  Algemeen

In Donegal breekt de aarde af

 Een Ier met een lading turf.
 1 van 6  

Een Ier met een lading turf.

Schapen op het pad, schapen langs de kust, schapen aan de rand van het ravijn. Op de Ierse wandelpaden zijn de dieren heer en meester.
Onbehouwen, ontoegankelijk, afstotelijk - maar ook intrigerend, mysterieus, geheimzinnig. De Tower, een kale, stenen uitkijktoren op een hoge rots, is de trofee voor wandelaars van de Tower Loop, een wandelroute langs de westkust van Donegal, in noordelijk Ierland.

Hier, halverwege de route, in de verlatenheid, heeft de straffe wind vrij spel. In de diepte glinstert de zon op het water van de Atlantische Oceaan. Golven breken op steile kliffen. Schapen grazen in het grasland rond de toren. Op het bouwwerk geen bordje, geen stenciltje. Er is zelfs geen toegangsdeur. Dit is Ierland in een notendop: vredig en ruig.

Zowaar kruist hier een wandelaar het pad. Het is zo’n beetje meteen ook de laatste tijdens een dik vier uur durende looptocht in het heuvelland van Donegal.

Andy Ward, een 51-jarige Londenaar met een grote rugzak, wijst grijnzend op de uitkijktoren. „In de napoleontische oorlog waakten hier de Engelsen. Ze hielden de Franse vijand in de gaten. Die Fransen kregen geen kans. Wij Engelsen waren sterker. Wij zouden ze wel even een schop onder hun achterwerk verkopen.” Ward maakt er meteen het bijbehorende trapgebaar bij.

De Londenaar is een fervent wandelaar, binnen no time is het „friend” voor en „friend” na. Hij zwalkt al meer dan drie weken door Ierland - en hij geniet, deze dagen in mei. Geestdriftig bladert hij door zijn wandelgids en wijst de ene na de andere route aan. Gisteren liep hij 35 kilometer. „Maar dat was te veel.”

De Tower Loop begon deze dag in Glencolumbkille, een kustdorpje van het graafschap Donegal. Een dorp zoals er zo vele zijn in Ierland: een paar dozijn -witte- woningen, de onvermijdelijke pub, een enkele kruidenier, een schooltje waar de leerlingen in schooluniform zich op het plein vermaken met een bal.

In één zo’n winkeltje van Sinkel vertelde Roddy Hayes, politieman in ruste, bij het afrekenen van zijn boodschappen een weinig opbeurend verhaal over Glencolumbkille. Het dorp vergrijst. De jeugd houdt het er niet uit. „Jonge mensen trekken weg en vinden werk in grote steden als Dublin.”

Turf
Het is fraai wandelen rond Glencolumbkille. Stijgen en dalen in het stille heuvelachtige land. Eerst nog hier en daar een enkele woning, met kleurige bloemen begroeide bermen. Dan steenachtige, stille paden, veengronden. Overal de schapen die langs steile hellingen scharrelen, overal de keutels. En natuurlijk de vergezichten op de kust langs de oceaan.

Over een kale heuvelachtige vlakte tuft een tractortje, nagenoeg het enige gemotoriseerde voertuig dat tijdens deze wandeltocht passeert. De Ierse bestuurder, een man met een verweerde boerenkop, is alleszins bereid een praatje te maken.

Achterop heeft hij een lading turf. In deze contreien graaft menigeen in de bergen naar de donkere repen brandstof voor de kachel thuis. Zeker als de olieprijs de pan uitrijst, zoekt een fors deel van de bevolking van Donegal zijn toevlucht tot deze traditionele vorm van brandstofwinning.

Kliffen
Of de prachtige kliffen bij Bunglas al waren bewonderd, had de geestdriftige backpacker Andy Ward uit Londen bij de uitkijktoren geïnformeerd. Nee? Dan moet dat zeker gebeuren. Terug in Glencolumbkille wil oud-politieman Roddy Hayes, die opnieuw rondscharrelt bij het winkeltje, wel even de weg voor het autoritje naar de kliffen wijzen. „Bij de pub rechts.”

Op de parkeerplaats in de buurt van de kliffen bij Bunglas staat zowaar een tiental voertuigen. Meer mensen willen een blik werpen op de Ierse kust. Een wandeling over de smalle asfaltweg slingert omhoog. Hier in Donegal breekt de aarde abrupt af. Achter de 600 meter hoge kliffen, behorend tot de hoogste van Europa, gaapt een duizelingwekkende diepte. In het gesteente is Tir Eire geschreven, bedoeld om in oorlogstijd piloten te attenderen op de neutrale status van Ierland.

Beneden schuimt het water van de zee. Meeuwen laten zich meevoeren met de wind. Op de rand van een ravijn koestert een schaap zich in de zon. Backpacker Ward heeft niets te veel gezegd.

Meer informatie: www.buroscanbrit.nl, 020-4621024.

www.erdeecard.nl voor een lezersaanbieding.


Dossier:
Verstuur dit artikel naar:
 *
 *
 *
 *
 
Knipsels