„Ik sloeg mijn moeder”

Ze zwaait haar dikke paardenstaart naar achteren. Angela is net uit school. Haar oude school, waar ze de opleiding vmbo kader volgt. Elke dag moet ze een uur reizen. Niet erg, vindt ze. Dan ziet ze haar oude schoolvrienden nog eens. Die weten wel dat ze uit huis geplaatst is, maar dat maakt haar niets uit. „Ik schaam me nergens voor.”

Haar vingers spelen wat onrustig met een splinter van de houten tuintafel, waarachter ze haar verhaal doet. Sinds haar elfde gaat het minder goed met haar. Op die leeftijd krijgt Angela vrienden die een verkeerde invloed op haar hebben. „Ik luisterde nooit naar mijn moeder en werd steeds brutaler. Als mijn moeder zei: „Kom naar binnen”, dan zeiden mijn vrienden: „Niet gaan.” Ik ging niet. We liepen ’s avonds over straat en vernielden speeltoestellen in een speeltuin. En ik ging blowen.”

Angela’s ouders zijn gescheiden; al sinds haar eerste levensjaar. „Ik heb hen nooit samen gekend.” Met beide ouders had ze altijd goed contact. Totdat ze onder invloed van haar vrienden begon te veranderen. Ze wist de pincode van haar moeders bankpas, en maakte daar stevig gebruik van. „Ik kocht dure schoenen en dure kleren van haar geld.”

Daar eindigt het verhaal niet. „Ik begon haar ook te slaan als we ruzie hadden. Ik kon mij niet beheersen als ik boos op haar werd. Mijn moeder hoort de baas over mij te spelen, maar ik speelde de baas over haar. Zij heeft MS en kon me niet meer aan. Mensen in haar omgeving maakten zich zorgen over haar en riepen de hulp in van Jeugdhulp Friesland. „Toen ben ik uit huis geplaatst. Ik vind het aan de ene kant erg om mijn vrienden en mijn moeder bijna nooit meer te zien. Aan de andere kant: deze situatie is beter voor haar. En nu kan ik tenminste weer normaal met mijn moeder praten.”

Haar vader speelt op dit moment geen belangrijke rol meer in Angela’s leven. Tot voor kort had ze goed contact met hem, maar sinds hij een vriendin heeft is het een aflopende zaak. „Eerst logeerde ik vaak bij hem, maar nu gaat zijn vriendin voor. En als ik niet meer belangrijk genoeg ben voor hem, dan is hij niet belangrijk meer voor mij.”
Dat hij haar een keer heeft geslagen nadat ze hem een grote mond had gegeven, is voor Angela de druppel. Ze wil niets meer met hem te maken hebben. „Als ik hem zie, loop ik weg. Hij belt twee keer per week naar de groep, maar ik wil niet met hem praten. Ik moet eerst verder met mijn eigen leven. En de band met mijn moeder herstellen. Als ik hier weg ben, kom ik nooit meer terug. Ik ga niet weer mijn leven vergallen door mijn moeder te slaan. Ik wil dierenartsassistente worden.”