Gods infanterie

Dan moet dat nu maar eens van tafel, een dag nadat half Nederland gezellig heeft zitten flirten met de Germaanse god Wodan, die op zijn paard over de daken wandelde. En met de dondergod Thor, die eiste dat offers in een schoen bij de haard werden gezet.

Zouden ze in de binnenlanden van Sulawesi Sinterklaas vieren? Vast niet. En de reden is dat christenen er nog midden in de strijd tegen het heidendom verkeren. Dan is aanpappen met je vijand bloedlink. Want er wordt daar geen strijd tegen versleten mythen gevoerd, maar tegen diepgeworteld bijgeloof en hardnekkige angsten.

Het slagveld van deze oorlog? Dat zijn niet de collegezalen in de steden, maar de schooltjes in de dorpen. Afdakjes op palen, uit meer bestaan ze vaak niet. Maar een nieuwe generatie leert dáár breken met het oude geloof, de ”aluk toyolo”.

Is het toeval dat in ons infanterie het Franse woord enfant (kind) doorklinkt? Bijbels gezien zeker niet. Kinderen hebben immers een plaats in Gods heilsplan. En daarom stonden ze daar: Gods infanterie. Uit volle borst zingend van Zijn heerschappij over alle machten en krachten.