Gezaaid in oneer

Voor de groten der aarde, onpersoonlijke lieden die stijf stonden van opgelegde protocollen en die niemand van dichtbij heeft gekend, ja, voor hen houdt iederéén de adem in zodra ze wegvallen. Maar rouwen bij het graf van de man wiens leven vervlochten was met het jouwe, van de vader wiens voorbeeld de bedding van jouw bestaan is geworden, en van de opa wiens komst alleen al je een gevoel van geborgenheid gaf? Dat mag je alleen doen.

En dan is daar voor christenen op Java nog die heel bijzondere aanvechting. De worsteling met het oude bijgeloof dat nog zo diep in hun ziel kan zitten: zijn al die heidense dodenrituelen echt overbodig geworden? Gelukkig maar dat daar veel troost tegenover staat, al komt ook dat je op zo’n plek niet aanwaaien. Maar al blijft het bij prevelen, troostrijk is het! Om tegenover die lelijke sprake van de kuil, en tegenover het onverbiddelijke van het verlies, de begraafplaats te belijden als akker. Waar wordt gezaaid in oneer, maar opgewekt in heerlijkheid; gezaaid in zwakheid, opgewekt in kracht.