Ajaccio baadt in het zonlicht. Op zee heeft voor de vijfde keer het spektakel plaats van de zeilrace Régates Impériales. Het levert beeldschone plaatjes op van bollende zeilen en schuinhangende boten, waarvan de meeste zo rond 1935 zijn gebouwd.
Op het vasteland hangen zware trossen paarsrode bougainvilles over de daken en lijken glanzende palmbomen van plastic te zijn. De moerbeien aan oude bomen langs de boulevard hebben een zoete smaak die het best kan worden omschreven als een mix van braam en framboos. De Franse schilder Henri Matisse zei na een langdurig bezoek aan Ajaccio: „Ik was verblind. Alles schijnt, alles glanst, alles is kleur, alles is licht.”
Los van deze stralenkrans houdt de hoofdstad, gelegen aan de Golf van Ajaccio, natuurlijk vooral de herinnering levend aan zijn beroemdste inwoner. Op de Place de Gaulle staat Napoleon Bonaparte in brons, te paard opgesteld, omringd door zijn vier broers, maar ook aan de Place d’Austerlitz torent hij boven het straatbeeld uit.
Het huis van de Bonapartes bleef lang familiebezit en bevat daarom een originele inboedel. Het bestond oorspronkelijk uit één verdieping. Na elke verovering van de telg Napoleon werd er een gedeelte bijgekocht of aangebouwd, zodat het huidige museum een wirwar aan gangen, trappen en kamers telt. In dit keizerlijke geboortehuis werd onder andere het idee geboren om Egypte te veroveren.
Bloedrood
Corsica, pakweg 9000 vierkante kilometers in de Middellandse Zee, waar de zon meer dan 350 dagen per jaar schijnt, spreekt ook tot de verbeelding van schrijvers. „Met heel je wezen ontsnap je, vlieg je weg, ben je de meeuw die duikt, het schuimstof dat in de zon op de golven dobbert…” Een citaat van de schrijver Alphonse Daudet (1840-1897), die tijdelijk de vuurtoren bewoonde op Iˆles Sanguinaires of op zijn Corsicaans Iˆles Sangunares. Het eiland, met een verlaten huis, de sinds 1990 verlaten vuurtoren en een Genuese toren, ligt samen met twee kleinere eilandjes tien minuten varen vanaf Ajaccio. Het eiland is intussen domein van de zilvermeeuwen, die niet schuwen bezoekers in de broedtijd fel aan te vallen.
De chef-kok van Hotel Restaurant Le Lido in Ajaccio, met uitzicht op de onbewoonde vuurtoren, legt uit dat voor de naam Iˆles Sanguinaires, dat ”bloedige of bloeddorstige eilanden” betekent, verschillende verklaringen zijn. „De minst spannende uitleg is dat het eiland tegen de avond bloedrood kleurt in de ondergaande zon. Maar we denken eerder dat de naam te danken is aan het feit dat het heel vroeger gebruikt werd als leprakolonie.” Hij wijst over de zee.
Zware artillerie
Auteur en antropologe Dorothy Carrington raakt na een bezoek in 1948 zo verknocht aan Corsica, dat ze er blijft wonen. „Het is net alsof ik voor de tweede keer geboren ben”, schrijft ze. Haar laatste wens was om in Bonifacio begraven te worden „zodat de zee tot het einde der tijden bij me zal zijn.”
Wie naar de zuidpunt van het eiland afreist en Bonifacio bezoekt, raakt onmiddellijk onder de indruk van het boven op de rotsen gebouwde Genuese vestingstadje dat bovendien een van de oudste steden van het eiland is. In het hart van de stad staan smalle, hoge huizen waarvan de buitenste op de rand van de rotsen balanceren. Een rondvaart met een van de welbespraakte schippers langs de kliffen onthult de ware schoonheid van Bonifacio. Vanaf zee krijgt de toerist indrukwekkend beeld van het 16e-eeuwse bastion de L’Étendard, dat de haven domineert. Het bastion was ooit onderkomen van zware artillerie, waardoor Bonifacio een vrijwel onneembare vesting bleek voor aanvallers uit zee.
Corsica wordt wel eens omschreven als een enorm openluchtmuseum. Er zijn menhirs, middeleeuwse stadjes, barokke kerken, Genuese torens en bastions. Dat is nog maar een greep. Voeg daarbij een roemrucht verleden met oorlogen tegen Etrusken, Genuezen, Saracenen of Romeinen. En dat alles tegen het passende decor van ruige bergen, een kruidige, ondoordringbare maquis en oude kromgegroeide kurkeiken.
Meer informatie: www.visit-corsica.com, www.franceguide.com.
