04-01-2008 15:10
| W. G. Hulsman
Na een uurtje rijden vanaf de hoofdstad Wellington klimt rijksweg 2 naar het noorden flink omhoog. Al slingerend zoeken de auto’s zich een weg over de Rimutakaheuvelketen. Achter de heuvels ligt een vlak gebied waar veel veehouders zitten. Het landschap leent zich ervoor. Midden in de vlakte liggen het stadje Masterton en de dorpen Carterton en Greytown.
Carterton is een gezellig plaatsje met winkels en restaurantjes. De drukke doorgaande route loopt er dwars doorheen. Het dorpje doet in dat opzicht Amerikaans aan: een brede straat met links en rechts ervan huizen en winkels.
Carterton heeft voor sommige Nederlanders een bekende klank, omdat er een reformatorische kerk en school zijn te vinden. De dame van het toeristenbureau weet dat ook. „Ja, hier zitten heel veel Nederlanders.” Borden met Hollandse namen langs de weg verraden soms waar ze wonen.
Carterton is geen toeristendorp, maar heeft wel één bijzonderheid in huis: een tweede Stonehenge. Even buiten het plaatsje staat een moderne kopie van de beroemde Engelse stenencirkel. Precies even groot, maar gecombineerd met nieuwe sterrenkundige kennis. Stonehenge Aotearoa is het initiatief van een particulier. Bij zijn huis -op een hoog heuvelplateau- ontvangt hij toeristen om ze wegwijs te maken in de sterrenkunde, maar net zo gemakkelijk in de astrologie.
Wijn
Vlak bij Carterton ligt het rustige landelijke dorpje Martinborough; die naam is een begrip voor Nieuw-Zeelanders omdat er goede wijn vandaan komt. Links en rechts van de weg strekken zich talloze wijngaarden uit. Een autoroute voert langs alle te bezoeken wijnboerderijen, die meestal worden gerund door families. En dat laatste maakt nu net het verschil. De wijnboeren zijn trots op hun product en besteden er veel aandacht aan. Dat is te proeven.
Vanaf Martinborough loopt een mooie glooiende weg door de vlakte richting Lake Ferry. Enkele keren per dag is de weg minutenlang geblokkeerd, als een kudde koeien -veel boeren hebben er honderden- wordt teruggedreven richting de boerderij. Overigens: de echt grote farmers zitten op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland.
De weg gaat over in een slingerroute langs de oceaankust, naar kaap Palliser, het zuidelijkste puntje van het Noordereiland. Na het stille vissersdorpje Ngawi gaat het verder over een grindpad, dat eindigt bij de vuurtoren die de scheepvaart duidelijk maakt dat hier de rotsige zuidpunt van het eiland ligt. Het lijkt echt het einde van de wereld te zijn. Weinig toeristen, alleen een paar rondtrekkende Nederlanders. Een lange trap -meer dan 250 treden- voert naar de voet van de vuurtoren, waar een mooi uitzichtpunt over de rotsachtige kust is.
Tussen de rotsen aan de waterlijn liggen enkele tientallen zeeleeuwen te dutten. Met hun donkerbruine kleur vallen ze amper op. Ze zijn tot op enkele meters te naderen. Het is een van de vele wilde zeeleeuwkolonies die Nieuw-Zeeland rijk is.
De wind wakkert nog verder aan. Een oud echtpaar dat vanmorgen met wind mee de lange, stille weg is uitgefietst, moet er nu tegen opboksen. Het valt ze niet mee. Bij een grafsteen langs de weg rusten ze even uit. ”Ter herinnering aan twaalf bemanningsleden van het schip Zuleika. Vergaan april 1897”, meldt het gedenkteken. De mens heeft het vaker verloren van wind en water.
Kasteel
Vanuit de Wairarapavallei loopt nog een mooie route naar de kust. Die weg laat een ander aspect van Nieuw-Zeeland zien: de schapenfarms. De begraste heuvels zijn wit gespikkeld door de talloze schapen. Wol is een van de belangrijke exportproducten van het land. Langs de route ligt een klein wolhandelmuseum. Overigens zijn ook de schapen vooral op het Zuidereiland te vinden.
De weg eindigt bij Castlepoint, een rustig vakantiedorp met een zandstrand. Het plaatsje dankt zijn naam aan een rotspunt die stijl oprijst uit zee, als een kasteel. De rotsen bij Castlepoint zijn geliefd bij sportvissers. Vanaf de hoge steenmassieven gooien ze hun vishaken uit in het visrijke en mooi blauwe oceaanwater.
De oceaan is rustig, maar dat kan zo veranderen. Ongevaarlijk is hij hier niet. Op veel plaatsen langs de kustlijn staan daarom tsunamiwaarschuwingsborden: ”Ga in geval van een aardbeving onmiddellijk naar hogergelegen grond (minstens 35 meter) of verplaats u 1,5 kilometer landinwaarts. Keer het eerste uur niet terug en vermijd rivier(monding)en”. Een indringende waarschuwing op het zo rustige, schelpenrijke strand van de Stille Oceaan.
Land van de lange witte wolk
Nederland staat bekend om zijn mooie luchten. Schilderachtig mooi. Hét land van de wolken is echter Nieuw-Zeeland. De oorspronkelijke bewoners, de Maori, spreken niet voor niks van „het land van de lange witte wolk.” Als een dikke sigaar kan die zich boven de heuvels en bergen tonen.
De ligging van het land midden in de oceaan zorgt voor een bijzonder wolkenspel boven de eilanden die samen Nieuw-Zeeland vormen. Zo kent het land niet alleen de lange witte wolk, maar ook schitterende wolkenformaties in de vorm van een discus. Dit is hetzelfde type wolken dat in Europa soms bij hoge bergruggen te zien is.
