Ernstig problematisch gedrag zorgde ervoor dat ze niet langer thuis konden wonen. Angela, Anita en Tom kregen een plek in een behandelcentrum van Jeugdhulp Friesland. Deze krant volgt ze een jaar lang. Ze vertellen wat er aan voorafging, hoe ze hun verblijf in het behandelcentrum ervaren, tegen welke problemen ze aanlopen en waar ze uiteindelijk terechtkomen.
vrijdag 18 december 2009 10:30
Een paar maanden na haar vertrek bij Jeugdhulp Friesland heeft Anita (15) thuis haar draai helemaal gevonden. De constante ruzies zijn verleden tijd. Ze gaat naar school, doet aan sport en heeft sinds kort een vriend.
vrijdag 09 oktober 2009 14:06
„Home sweet home.” Anita zwaait de deur van de woonkamer open, jaagt de hond van de bank, geeft de kat een aai en neemt plaats. Na een verblijf van tien maanden in een behandelcentrum van Jeugdhulp Friesland is ze weer thuis bij haar moeder, broer en zusje.
vrijdag 10 juli 2009 14:30
Haar ouders gingen onverwachts uit elkaar. Zelf kreeg ze een taakstraf opgelegd, omdat ze een meisje in elkaar sloeg en een boksbeugel in bezit had. De eerste maanden dat Anita (15) in het behandelcentrum van Jeugdhulp Friesland verbleef, verliepen onstuimig. Toch zegt ze: „Ik ben nu gemotiveerder dan toen ik hier kwam.”
dinsdag 14 april 2009 14:36
Ze zet haar zonnebril op haar geblondeerde kapsel en steekt een sigaret op. Aan een picknicktafel in de tuin van het behandelcentrum van Jeugdhulp Friesland vertelt Anita op een zonnige middag openhartig haar verhaal. „Ik wist dat ik hulp nodig had en was blij dat ik hierheen kon.”
vrijdag 18 december 2009 10:28
Een ruzie met een groepsgenoot maakte een plotseling einde aan Toms verblijf in het Basishuis van Jeugdhulp Friesland. Nu woont hij in een appartement, waar hij elke twee dagen een coach op bezoek krijgt.
vrijdag 09 oktober 2009 14:03
In het begin at hij vooral frikadellen en hamburgers. Nu maakt hij ook regelmatig spaghetti klaar of bereidt hij een maaltijd met groente, vlees en aardappels. Het zelf koken is een van de onderdelen van de zelfstandigheidstraining die Tom volgt in het Basishuis van Stichting Jeugdhulp Friesland in Sneek.
vrijdag 10 juli 2009 15:09
Hij kwam een aantal keren met de politie in aanraking en vervult nu een taakstraf op een kinderboerderij. Zijn opleiding brak hij voortijdig af. Intussen heeft Tom (17) nieuwe toekomstplannen. „Ik wil gaan leren voor stoffeerder. En op kamers wonen.”
dinsdag 14 april 2009 14:36
Zijn kamer heeft hij in no time opgeruimd. Tom –zwarte Nikepet op zijn donkere krullen, kleurige sweater van Le Coq Sportif, witte sportschoenen– is klaar voor het gesprek. Hij doet de deur dicht om geinende groepsgenoten in de gang op afstand te houden en zakt met een plof op zijn bed. „Ik wil hier zo snel mogelijk zien weg te komen.”
vrijdag 18 december 2009 10:32
De 15-jarige Angela gaat struikelend vooruit. Ze is wel gelukkig, maar echt goed gaat het nog niet. Na een jaar van opname bij Jeugdhulp Friesland heeft ze veel geleerd, maar valt er nog een wereld te winnen. Vooral haar neiging zichzelf lichamelijk te beschadigen blijft een probleem.
vrijdag 09 oktober 2009 14:38
Met behuilde ogen komt Angela (15) de woonkamer binnen van het behandelcentrum van Stichting Jeugdhulp Friesland. Ze heeft ‘ruzie’ met haar vriend. Pas als ze het een halfuurtje later hebben bijgelegd, is ze in staat een interview te geven. Want Rudy is haar steun en toeverlaat.
vrijdag 10 juli 2009 14:30
Angela (15) was geen lieverdje toen ze in het behandelcentrum van Jeugdhulp Friesland terechtkwam. Inmiddels gaat het bergopwaarts. Haar drugsprobleem, de heftige ruzies met haar moeder, haar verkeerde vrienden: het lijkt verleden tijd. Zo snel mogelijk weer thuiskomen, dat is het enige wat telt.
dinsdag 14 april 2009 14:30
Aan een whiteboard hangen brieven van haar vriendin en Bergumse huisgenoot Eva. Boven haar bureau zijn twee foto’s aan de wand geprikt: allebei van een olijk kijkende jack russell. Haar vriendin en haar dieren: Angela (14) trekt zich het meest aan hen op nu ze uit huis is geplaatst. Met klem: „Dit is de eerste én de laatste instelling waarin ik beland.”
