Zijn kamer heeft hij in no time opgeruimd. Tom –zwarte Nikepet op zijn donkere krullen, kleurige sweater van Le Coq Sportif, witte sportschoenen– is klaar voor het gesprek. Hij doet de deur dicht om geinende groepsgenoten in de gang op afstand te houden en zakt met een plof op zijn bed. „Ik wil hier zo snel mogelijk zien weg te komen.”
”Ik denk altijd eerst goed na voordat ik iets stoms zeg”. De wijsheid van Loesje op ansichtkaartformaat kreeg een bescheiden plek naast de deur van zijn kamer. Voetbalposters sieren de wanden. Met een bed, een bureau, een wastafel en een kast is de kleine ruimte grotendeels gevuld.
Relaxed vertelt Tom (17) zijn verhaal. Samen met drie jongere broers groeit hij op in een „normale gezinssituatie.” „Maar omdat ik ADHD heb, ging het thuis af en toe mis. Als je ruzie hebt met je broers is dat normaal na tien minuten over, maar ik begon dan te flippen en dat duurde wel een dag.”
Zijn ouders zoeken vanwege de regelmatig hoogoplopende ruzies hulp bij GGZ Drenthe, maar dat leidt niet tot een oplossing. Later komt Jeugdhulp Friesland in beeld. Tom stemt in met een verblijf in het behandel¬centrum in Bergum, al gaat dat volgens hem niet van harte. „Ik had griep, lag met 40 graden koorts op bed toen ik mijn handtekening heb gezet om aan te geven dat ik echt hierheen wilde. Ik deed het om van het gezeur af zijn.”
Na een uit de hand gelopen ruzie met zijn moeder woont hij twee weken bij zijn oma in huis. De aanvraag voor de behandeling krijgt daardoor het etiket ”spoed” en komt in een stroomversnelling. „Terwijl ik op school zat, werd ik gebeld dat ik de volgende dag hierheen moest komen en mijn spullen mee moest nemen. Mijn oom heeft me weggebracht, want ik wilde niet bij mijn ouders in de auto zitten.”
De eerste kennismaking met het behandelcentrum ervaart hij niet als positief. „Hier buiten stonden wat mensen een beetje gek te doen. Ik dacht: Wat moet ik hier? Ik ben heel normaal, kan gewoon goed met iedereen opschieten”, zegt Tom.
Als hij na het introductiegesprek naar de auto loopt om zijn bagage te pakken, overweegt hij even ervandoor te gaan, maar hij ziet er toch van af. „Ik wist dat het geen zin had. Het is voor mezelf en voor ons gezin het beste dat ik hier nu zit. Zelf vond ik dat ik wel bij mijn oma kon blijven, maar mijn ouders wilden dat niet.”
Voorlopig wil Tom zijn aandacht vooral op school blijven richten. Als hij bij Jeugdhulp binnenkomt, volgt hij de opleiding sport, dienstverlening en veiligheid (sdv) aan een Friese scholengemeenschap. „Het is een leuke, nieuwe opleiding. We organiseren bijvoorbeeld sportdagen voor scholen en een promotiedag voor een zwembad. In een restaurant hebben we een diner voor alle ouders verzorgd. Koken, bedienen, afwassen: alles deden we zelf. Heel leuk.”
Behalve zijn schoolopleiding zullen het verblijf en de behandeling bij Jeugdhulp Friesland zijn leven het komende jaar in belangrijke mate gaan bepalen. Aan het begin van het traject heeft Tom er nog niet veel verwachting van. Over zijn doel is hij duidelijk: „Samen met de anderen een beetje gek doen en zo snel mogelijk hier zien weg te komen.”
