Voeten moeten niet zeuren

Anderen houden hun sokken droog. Dat zie je zo, zij dragen échte laarzen. Ik niet. Mijn zolen hangen los. Ze klapperen in de wind. Na een tijdje voel ik mijn tenen niet meer.

Bij de verwarming zie je dan drie mogelijkheden.

1) Blijf binnen. Wacht met het uitlaten van de hond totdat de zon doorbreekt. (Klinkt aanlokkelijk. Maar niet goedkoop. Met een hond die je niet uitlaat zal er al snel meer moeten worden vervangen dan schoeisel. Het tapijt. De vloer.)

2) Breng de laarzen naar de schoenmaker. Dat doet iedereen, zegt iedereen, in een tijd van recessie. Voor 20 of 30 euro krijgen ze dan nieuwe zolen en hele hakken. (Wijs, maar gaat in dit geval niet op. Het leer van de oude laarzen, geblakerd door vloerverwarming, blijkt ook gescheurd, en de rits loopt vast. Dit zijn geen schoenen voor woeste boswandelingen, ook al kostten ze destijds -een jaar geleden nog maar, in de aanbieding- zeker 100 euro. Voor bos en wei zijn stoere waterdichte nodig, geen elegante. Iedereen met een hond (als het tenminste geen chihuahua is) hoort zulke laarzen te hebben.)

3) Bekijk je budget en zie of er nieuwe af kunnen.

Goed dan. Optie 3 wint. Maar op één voorwaarde. Nieuwe laarzen hoeven geen 300 euro te kosten, want dan is mijn pas bedachte kledingbudget voor dik vier maanden opgemaakt.

Lomp

Ik maak een fout. Ik stap een countrylifestylewinkel binnen en pas outdoorlaarzen. Elk wereldwijs mens weet dat ze in zo’n zaak zeer mooie maar dure producten verkopen. Van die echte buitenlevenlaarzen, opgewassen tegen hagel, regen en storm. Ze zijn een beetje lomp. Ze zitten super. Ik ben verliefd.

Ik ga de winkel weer uit. De laarzen reizen mee in mijn hoofd.

Het raadplegen van de website van de authentieke outdoorlaarzen helpt niet echt. Die laat alleen maar zien hoezeer ze hun prijs van dik 300 euro waard zijn. Het leer van de laarzen is „duurzaam”, met „karakteristieke oneffenheden.” Ze zijn handgemaakt. „Water in druppelvorm kan niet naar binnen dringen.” Zo hoort het.

Buiten blijft het koud. Er blijken fleecesokken leverbaar bij de laarzen, met een laag bont aan de bovenrand.

Ik ben slim. Ik kijk op de website van de ANWB. Daar staat iets dergelijks op, en dan in de aanbieding: 75 euro. Ooit kocht ik een winddichte jas bij de ANWB, ook in de kortingstijd, en die is heel prima. Ik bezoek de dichtstbijzijnde winkel om te zien hoe de laarzen eruitzien. Lomper nog dan de andere, de echte zeg maar. Het vonkje blijft uit, maar ze zijn warm, en de tijden duur. Via de webwinkel bestel ik ze, en ga tevreden slapen.

Dagen sluipen voorbij. De ANWB betuigt haar spijt: de bestelde laarzen zijn uitverkocht.

Bontsokken

Opeens stap ik in de auto en rijd naar een winkel die volgens de website de grootste collectie buitenlevenlaarzen heeft in Nederland. Ik rijd veertig minuten, en zie zo het soort laarzen staan dat ik zoek. Niet al te lomp, niet vreselijk duur, vind ik inmiddels. Ze zijn slechts 247 euro, wat altijd nog minder is dan 333, en als ik de bontsokken nou laat voor wat ze zijn… Kijk daar, er zijn zelfs exemplaren van rond de 500 euro. Dat is pas veel geld. Wie koopt zoiets nou?

De pinautomaat verbleekt, maar doet stil zijn werk; hij slaakt slechts zijn gebruikelijke piepjes.

Blij wandel ik dwars door de plassen. Er sijpelt een druppeltje vocht naar binnen. (Ik verbeeld het me. Dat kan niet anders.) Voor de zekerheid smeer ik thuis de laarzen in met speciale was. Daarna behandel ik mijn andere, nettere schoenen. Hun leren velletje snakt naar een vettig crèmepje. Tussen de rimpels zit een scheur.

O nee.