Wie: Hans Snoei (1961) uit Nieuwleusen, eigenaar van een bedrijf dat de inrichting van gezondheidsinstellingen verzorgt.
Wat: „Een Porsche 911 2.4 E Targa uit 1972. Daarnaast bezit ik een Alfa Romeo GTV uit 1985.”
Eigenaar sinds: „Drie jaar. Daarvoor had ik een Porsche 912 en een Peugeot 504. De 911 levert met 165 pk wat meer vermogen. Hij zou 220 kilometer per uur moeten kunnen halen, maar dat heb ik nog niet geprobeerd, 200 kilometer is mijn maximum. De auto verkeert in een prima staat. Ik heb de leren bekleding van de voorstoelen laten vervangen. Vorig jaar is een deel van de motor gereviseerd. Alles is nog origineel aan de auto, behalve de lakkleur. Je kunt alle originele Porsche-onderdelen nog krijgen, tot het kleinste schroefje toe.”
Verliefd omdat: „Van jongs af aan ben vind ik gecharmeerd van oude auto’s. Ze bezitten een eigen karakter. Vroeger leken de modellen tenminste nog niet zo veel op elkaar. Toeren in een klassieker is autorijden in pure vorm, omdat zaken als stuur- en rembekrachtiging, sensoren en een rits waarschuwingslampjes ontbreken. Ik heb altijd graag een Porsche willen hebben. Zo’n auto is qua model en design tijdloos en bezit een magnifiek vermogen en een sportief karakter.”
Dagelijks gebruik, toertocht of garage? „Jaarlijks rijd ik zo’n 7000 kilometer. Ik ontzie de wagen niet, ook ’s winters haal ik hem van stal. In het voorjaar woonde ik in Dresden een uitvoering van Bachs Matthäus Passion bij. In Duitsland heb ik continu 180 kilometer per uur gereden en de auto hield zich prima. De motor draait ontzettend soepel als hij warm is. Een Porsche voelt degelijk aan, het is de sleutel omdraaien en rijden. Ik pak de auto ook om te relaxen en te toeren. Ook nadat ik voor mijn werk al een dag in de auto heb doorgebracht. Juist dan kom ik bij van zo’n rit met het dak open, waarbij de wind door mijn haren waait. Op een recht stuk trap ik graag het gaspedaal stevig in. Het geeft me best een kick met de rug in de stoel geduwd te worden en het gegrom van de motor te horen. Mijn oom bezat een vroeger een Porsche. Kort na het behalen van mijn rijbewijs mocht ik erin rijden. Hij stapte even later bleekjes uit, blijkbaar had ik de wagen te veel op zijn staart getrapt. Het bleef dan ook bij die ene keer. Ik geef mijn sleutel niet graag uit handen. Je moet toch wennen aan zo’n oudere auto. Af en toe gaan mijn vrouw en ik met de Porsche op vakantie. Zo hebben we vorig jaar een week door de Alpen en de Dolomieten gereden. Kortere trips maken we ook. Het is een kwestie van kampeerspullen opzoeken en het koffertje met kleding op het rekje op de achterklep vastbinden. Kampeerders kijken nogal eens vreemd op wanneer er een Porsche de camping op komt rijden. En ze staan er versteld van wat er onder de klep vandaan komt; stoeltjes, slaapzakken, luchtbedden, een tent en een tafeltje.”
Nagekeken op straat? „De auto roept bij mensen herinneringen op aan de rijkspolitie die zich in de jaren zeventig in dit model op de snelwegen liet zien.”
