Achterblijvers

Aandacht geven aan de mannen en jongens die er niet op staan. Die het vrijdaggebed in de moskee aan zich voorbij laten gaan. Niet vanwege „verhindering”, maar omdat ze christen zijn.

En daarvan zijn er nogal wat in Salatiga, een stadje op Centraal-Java. Moslims en christenen houden elkaar er qua aantal zo’n beetje in evenwicht. Maar in het dagelijks leven domineert de islam. Want die religie is geen binnenkamertjesgeloof zoals ons westerse christendom dat steeds meer wel is. Moslim, dat ben je nadrukkelijk ook doordeweeks, op straat, op je werk, in de moskee. En je beleeft het vooral ook gezamenlijk, als vrienden, buren, als school of bedrijf. Dus ook de wekelijkse gang naar de moskee is iets wat je met elkaar doet als collega’s.

Je zult maar collega en christen zijn. Iedere week achterblijven op het moment dat de anderen het gebedshuis opzoeken. Voor tal van christenen is dat de praktijk. Een privégeloof achter de voordeur? Dat kennen ze niet, want volgeling zijn, betekent hier wegblijven. En wegblijven is niet anders dan publiekelijk je geloof belijden in je Heere en Heiland. Daarom verdienen die achterblijvers van Salatiga meer dan wie ook ons gebed en onze steun.